tekst

Duveltjeskermis

Recensie

Yves Desmet (DeMorgen)

Wat volgt, is een volstrekt ondeontologisch standpunt. Deze rubriek moet immers dienen om de voor het overige volstrekt onbelangrijke mening van ondergetekende over politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in kaart te brengen, en niet om schaamteloos oneigenlijke reclame te voeren. Nochtans is het net dat wat ik van plan ben. Eén keer om de zes jaar moet dat kunnen.

Het zit zo. Een tijdje geleden deed mijn levensgezellin me twijfelen aan haar verstandelijke vermogens met de melding dat ze kaartjes had gekocht voor een 'muziekprogramma voor senioren'. Na mijn eerste stuiplach bleek ze het nog te menen ook. Dus toog ik het afgelopen weekeinde, bevangen door schrikbeelden van gerimpelde Vlaamse schlagerzangers dan wel Nicole en Hugo-klonen, met grote tegenzin naar het plaatselijke theater. Het verwachtingspatroon werd niet bepaald afgezwakt door het aanwezige publiek, dat uit een dwarsdoorsnede van de lokale bejaardentehuizen bleek te bestaan. Zuchtend en met een berustend cynisme bereidde ik me voor op anderhalf uur grootschalige verveling en ergernis.

Dat heb ik net vijf minuten volgehouden, en toen was ik weg. Ergens terug naar de jaren dertig, veertig en vijftig, naar balzalen met de ronkende namen als Ambassador, naar de oorlogsjaren en de bevrijding. Op het podium vijf jonge mensen en een oude drummer, weggelopen uit een "jazzke", die er met prachtige arrangementen, virtuoos spel en een engelstemmetje het betere repertoire door draaiden. Marlène Dietrichs 'Vom Kopf biss Fuss auf Liebe eingestellt', Vera Lynns 'We'll meet again' en nog een een slordige drie dozijn andere evergreens uit het Amerikaanse, Engelse, Franse, Duitse en Nederlandse repertoire. Met immens veel respect en liefde voor de nummers gebracht. Waardoor je je opeens in een teletijdmachine waande, en zonder moeite de tijd van je ouders en grootouders herbeleefde. Waarbij je voor iedere anekdote die de zangeres over haar oma ophaalde, er opeens zelf eentje over jouw oma uit je onderbewustzijn opdiepte.

Ergens vlak voor de pauze verontschuldigde de oude dame naast ons zich omdat ze altijd maar moest wenen. Van nostalgisch geluk. Ik begreep het. Zelf had ik ook een krop in de keel toen ik, op de rij voor me, mijn tienjarige dochter aan mijn moeder hoorde vragen of ze ook dat liedje weer herkende. Het was theater in zijn puurste en mooiste vorm. Vakmensen die met perfecte eerlijkheid iets heerlijks brengen, gemeend en ontroerend.

Me zeer zwaar schamend over al mijn politiek correcte vooroordelen ben ik buitengestapt. Beschouw dit stukje als een boetedoening daarvoor. En ga dat zien, vanmiddag in Dendermonde, morgenmiddag om drie uur in de Antwerpse Bourla, waar de 72-jarige accordeonist van Jacques Brel een nummertje mee komt begeleiden, daarna verder op tournee in Vlaanderen. Neem een dag vakantie, en neem je ouders en kinderen mee naar Duveltjeskermis. Mijn woord erop: zelfs al er is geen boom of bal in de buurt, je komt buiten met een kerstgevoel dat je tot ver in het volgende jaar meeneemt.